Adem Özbay Blog

Edebiyat, Sanat, Düşünce ve Yaşamak Üzerine

Bir gün yolunu kaybettiğinde,

Nerdeyim dediğinde susuyorsa herkes,

Pencerendeki menekşeler solduysa,

Hiçbir rüzgar gemini sahile götürmüyorsa,

Ayaklarında derman kalmadıysa,

Yüreğinde tutunamıyorsa hiçbir umut,

Pusulaların hiç birisinden medet bulamamışsan,

Caddelerin orta yerinde apansız tek başına kaldıysan,

Baharın ortasında ısıtmıyorsa güneş seni,

Yağmurlar vuruyorsa yüzüne yalnızlığını,

Demli çaylar eşlik etmiyorsa sohbetine,

Martılar kapmıyorsa attığın simitleri,

Çiçekler arkasını dönüyorsa elini uzattığında,

Sürüsünü kaybetmiş göçmen bir kuş gibi mahzun kaldığında,

Boynunu büktüğünde yetim bir kız çocuğu gibi,

Gözlerin kızardığında , ağlamamak için kendini tuttuğunda,

Kalbine dön,

Kalbin evindir senin,

Aşka dön,

Aşkın kalbindir senin.

 

Adem Özbay

18 Şubat New York

 

 

Bir önceki yazımız olan Neden Sevmeyi Beceremiyoruz? başlıklı makalemizi de okumanızı öneririz.

Share

2 thoughts on “Bir Gün Yolunu Kaybettiğinde!

  1. bazen insanın bildiği şeyleri başkalarından duymaya ihtiyacı vardır ya hani,öyle bir tarz da yazıyorsunuz…incitmeden,kınamadan,sevgiyle..çalışmalarınızda başarılar

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir